ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԹԵՔԳՅՈԶՅԱՆ «ՄԵՌԵԼԻ ՑԱՎԸ»

  Գիշերվա հազարին հնչած հեռախոսի զանգը Հովիկի քունը փախցրեց: Նա վեր թռավ` սկզբում գիշերվա հազարից, հետո` զանգից վախեցած: Երկրորդ վախը խրոնիկական էր. ես գիտեր էդ մասին ու որ չվախենա ձայնիս մեջ խրոնիկ հազ ավելացրեցի: Փոխարենը` ես վախեցա ու բառերն իրար ետևից շարելով` ծոծրակիս ձկան շնչառություն զգացի:

-Ի±նչ ա կատարվում:

-Ի±նչը` ի±նչ ա կատարվում...

-Ի±նչ ա կատարվում... Ժամը մեկն ա, բայց մութ-մութ ա...