Արմեն Օհանյան «ՄԵՆՔ ԱՆԿԱԽԱԿԱՆ ԵՆՔ»

Միշտ էն կարծիքին էի, թե մանկության ու պատանեկության զգացողություններս ու հիշողություններս շատ անձնական են, բայց այսօր, երբ «թշվառ, մութ ու ցուրտ» մանկությունս իմ փոխարեն ջանադրաբար ողբացողները հեռուստաէկրաններից այն պատկերում են որպես դժոխք, անկեղծորեն սրտնեղում եմ:  Ասելիքս առաջին հերթին սերնդակիցներիս է ուղղված. եթե անգամ անցումի «ավերակներն» էին մեր խաղադաշտը, մեկ է, ինքնարժեւորման ու կայացման հերոսական ուղի ենք անցել նաեւ մենք` թիկունքում «ծառայող» երեխեքը:

Արմեն Օհանյան «Մուկը»

1950-ականներին Էյբլ Էյբեսֆելդը բացահայտեց, որ տնաբնակ մկները սոցիալական էակներ են. հոտառությամբ կարողանում են տարանջատել իրենց ընտանիքի, տոհմի անդամներին օտարներից, պայքարում են իրենց տարածքային ամբողջականության համար եւ ընտանիքի առավել թույլ ու անպաշտպան անդամներին զիջում են կերակրին առաջինը մոտենալու հերթը: