Միխայիլ Զոշչենկո «ԱԳԻՏԱՏՈՐԸ»

http://img1.liveinternet.ru

Ավիացիոն դպրոցի պահակ Գրիգորի Կոսոնոսովը գնաց գյուղ՝ արձակուրդ։
- Դե ինչ, ընկեր Կոսոնոսով,- մեկնելուց առաջ ասում էին ընկեր ու բարեկամ,- կգնաք, տեսեք հա՝ գյուղում ագիտացիա արեք։  Մուժիկներին պատմեք, որ այսպես ու այնպես, ավիացիան զարգանում է։ Կարող է՝ մուժիկները օդանավի համար փսոն դնեն, քցվեն մի քիչ։
- Դա վստահ եղեք,- ասում էր Կոսոնոսովը,- կը ագիտացնեմ։ Ուրիշ բաները չգիտեմ, բայց որը որ ավիացիայի մասին է, մի անհանգստացեք, կասեմ։
Գյուղ Կոսոնոսովը եկավ աշնանը և գալու առաջին իսկ օրը ուղևորվեց Խորհուրդ։
- Ուրեմս,-ասաց,- ցանկություն ունեմ մի քիչ ագիտացիա անելու։ Քանզի քաղաքից եմ եկած, ուստի կարա՞մ ժողով անեմ։
- Ի՞նչ կա որ,- ասաց նախագահը,- արեք, վաղը կհավաքեմ մուժիկներին։
Հաջորդ օրը նախագահը հավաքեց մուժիկներին արտակարգ իրավիճակների ցախանոցի մոտ։
Գրիգորի Կոսոնոսովը  ելավ նրանց դեմ, խոնարհվեց և, անսովորությունից հուզվելով, սկսեց խոսել դողացող ձայնով.

Միխայիլ Զոշչենկո Ազնվազարմուհին

Գրիգորի Իվանովիչը  աղմկոտ հոգոց հանեց, սրբեց ծնոտը թևքով և սկսեց պատմել.
- Ես, իմ եղբայրներ, չեմ սիրում կնիկներին, որ գլխարկ են դնում: Եթե կնիկը գլխարկով է, եթե հագի գուլպաները, հագի չուլքին ֆիլդեկոսի է, կամ ձեռքին մոպսիկ կա, կամ ատամը ոսկյա է, ապա այդպիսի ազնվազարմուհին ինձ համար կնիկ չի սկի, այլ հարթ տեղ:Իսկ ժամանակին ես իհարկե հրապուրված էի մի արիստոկրատուհով: Զբոսնում էի հետը և թատրոն տանում: Թատրոնում էլ հենց համը դուրս եկավ:  Թատրոնում նա ծավալեց իր գաղափարախոսությունն ամբողջ թափով: